Tak, to jest największy sukces pedagogiczny. Dziecko uczy się współżyć z fikcją, kiedy dorośnie będzie w Polsce jak znalazł. Będzie umiało żyć w fikcyjnym państwie, fikcyjnym społeczeństwie, fikcyjnym narodzie, a nawet wykonywać fikcyjne zawody w fikcyjnej gospodarce.

Adam Barycki

jszczepanik napisał:

Na obecnym poziomie nawet nie za bardzo wiadomo co na takiej etyce należałoby przekazać - jakie miałyby być jej główne cele?

Od tego należałoby zacząć. Osobiście uważam, że lekcja etyki powinna polegać na zaprezentowaniu konkretnej światopoglądowej tendencji, np. utylitaryzmu, katolicyzmu czy buddyzmu i przedyskutowaniu jej. Schemat takiej lekcji mógłby wyglądać następująco:
1)Prezentacja tematu, np. "Etyka u Kanta" (nie uważam, aby był to temat zbyt trudny dla młodzieży szkolnej, pod warunkiem że sam nauczyciel go rozumie i jest w stanie omówić go językiem zrozumiałym dla ucznia):
-skrótowe omówienie biografii, np. Kanta (W przypadku etyki nie posiadającej konkretnego autora (jak doktryny religijne) miejsce biografii zajmuje wyłożenie okoliczności historycznych w jakich dana etyka powstała);
-przedstawienie założeń danej etyki (np. imperatywu kategorycznego i jego implikacji);.
2)Dyskusja na temat:
Uczniowie sami na podstawie uzyskanych podczas prezentacji wytaczają argumenty za lub przeciw etyce będącej tematem lekcji. Głównym zadaniem nauczyciela powinno być w tej części pilnowanie porządku dyskusji: kontrolowanie emocji u uczniów, tego, aby każda wypowiedź była uzasadniana, oraz generalnie zasad dyskusji ustalonych na pierwszych zajęciach. Wytaczane przez uczniów argumenty mogą być zapisywane na tablicy. Kluczowy moment zajęć, powinien też zajmować najwięcej czasu.
3)Uzupełnienie:
Nauczyciel uzupełnia wiadomości uczniów o istotne elementy, które nie pojawiły się w dyskusji. Jeśli temat został wyczerpany ten etap można pominąć.
4)Podsumowanie.

Cele?
-wiedza uczniów nt. różnych światopoglądów;
-rozwinięcie umiejętności logicznego argumentowania;
-szacunek dla rozmówcy, nawet gdy ma inne zdanie;

Powyższe cele uważam za najważniejsze. Zajęcia realizowałyby też wiele pomniejszych i mniej istotnych, podaruję sobie jednak wymienianie ich.

Bardzo ważne byłyby pierwsze zajęcia, na których należy ustalić zasady dyskusji. W zależności od wieku grupy nauczyciel może owe zasady narzucić lub pozwolić uczniom ustalić je samodzielnie, zachowując jednak prawo weta.

jszczepanik napisał:

Osobiście jestem przeciwny do wprowadzenia jakiejś tam etyki do szkół.

Ja też. Ale tylko "jakiejś tam", bo już normalnej to nie.

jszczepanik napisał:

Na obecnym poziomie nawet nie za bardzo wiadomo co na takiej etyce należałoby przekazać - jakie miałyby być jej główne cele?

To chyba na różnych poziomach jesteśmy, bo ja wiem. Celem jest pokazanie genezy, znaczenia i konsekwencji pojęć "dobra" i "zła". Celem jest też nauczenie podejmowania odpowiedzialności za swoje czyny, które etycznie nie są obojętne. A więc określanie ceny, którą za dany czyn zapłacę sam lub zapłacą inni.

jszczepanik napisał:

Osobiście jestem racjonalistą [...].

Nie przekonałeś mnie o tym powyższym tekstem.

jszczepanik napisał:

Nie wierzę, iż jakiś nauczyciel etyki z łapanki będzie w stanie przekazać choćby 1/100 tego co chciałbym, aby zostało moim dzieciom przekazane.

Ja też nie wierzę. Tyle tylko, że ideałem szkoły nie jest zatrudnianie nauczycieli "z łapanki". Zaś z lektury twojego postu wynika niezbicie, że każdy nauczyciel nauczy twoją pociechę w zakresie etyki znacznie więcej niż ty byłbyś w stanie.

jszczepanik napisał:

Co gorsze nauczyciel etyki staje się w pewnym stopniu autorytetem, który może podważać moje cele.

I tu cię boli!!! A gdzie jest powiedziane, że nauczyciel nie może być dla dziecka autorytetem większym niż rodzić? Gdzie jest powiedziane, że cele, które ty postawisz przed swoim dzieckiem są dla niego bardziej odpowiednie od tych wskazanych przez nauczyciela? A poza wszystkim, to sam napisałeś, że oczekujesz od swego dziecka samodzielności - dlaczego więc nie chcesz pozwolić dziecku na dokonanie swobodnego wyboru autorytetu i celów? Powiało hipokryzją.

jszczepanik napisał:

Szkoła z definicji ma tworzyć podporządkowanych pracowników i nauka niezależności oraz podejmowania skalkulowanego ryzyka nie leży w jej domenie

I bardzo dobrze (pomijam koszmarną stylistykę tego zdania). Tak się bowiem składa, że - czy to się tobie podoba czy też nie - struktury społeczne w których żyjemy i działamy są strukturami silnie zchierarchizowanymi. Dlatego umiejętność podporządkowania się jest jedną z ważniejszych umiejętności życiowych. Wolisz mieć dziecko anarchistę społecznie napiętnowane?

jszczepanik napisał:

Tak czy inaczej coraz bardziej przekonuje się do pomysłu, aby samemu "poprowadził lekcje etyki" dla swoich dzieci.

Nie rób im tej krzywdy, nie zasłużyły na nią!

A tak na marginesie: jeśli używasz słowa "cel" w dopełniaczu l.mn. to poprawna forma brzmi "celów" (a nie jak ty piszesz "celi"). Tak więc uczenie swoich dzieci języka polskiego też lepiej pozostaw fachowcom.

jszczepanik napisał:

Tylko ja nie chcę, żeby moje dzieci "zatapiały" się w niezdefiniowanych pojęciach "dobra", "zła" tym bardziej, że jakby je nie definiować zawsze są oparte na mechanizmach instynktów i uczuć.

Masz prawo nie chcieć by twoje dzieci miały jakąś wiedzę. Masz prawo chcieć by były głupie. Masz nawet prawo chcieć by były niezidentyfikowane niczym wiadome obiekty. Swoją drogą masz niezwykle ciekawe wyobrażenie przedmiotu etyki - pogratulować.

jszczepanik napisał:

Nie chcę, aby moje dzieci dążyły do "szczęścia" i były bezwolnymi istotami podległymi instynktom, a chcę, aby moje dzieci umiały budować modele świata w tym także modele zachowania istot żywych i samych siebie.

Myślę, że na swoje dzieci powinieneś zaadoptować jakieś małe robociki działające wg oprogramowania twojego (a jakże) autorstwa.

jszczepanik napisał:

Chcę, aby moje dzieci rozumiały mechanizmy społeczne i budowały same symulacje możliwych dróg rozwoju społeczeństwa i swoją drogę rozwoju obierały na podstawie wykonanych symulacji, a nie instynktów.

Wgraj im na dysk jakiś podręcznik socjologii - efekt murowany.

jszczepanik napisał:

Nie widzę przyczyn, aby komukolwiek moje dzieci miały się podporządkowywać, a już na pewno nie dlatego, że tak teraz jest

Kłamczuszek. Przecież tobie mają być bezwględnie podporządkowane!

jszczepanik napisał:

Chciałbym, aby moje dzieci do sprzedania miały tylko i wyłącznie dobrze wykonane dzieło.

To tylko kwestia oprogramowania. No i... gustów potencjalnej klienteli. Może się bowiem okazać, że nikt nie zechce kupić ich produktu.

jszczepanik napisał:

PS.
Ironia jest trudną sztuką i w niesprawnych rękach brzmi komicznie. Radzę poćwiczyć.

Ze względu na bardzo zaawansowany stopień trudności odradzam ćwiczenie. Zacznij od prostych wprawek językowych (gramatyka, stylistyka, interpunkcja itp.) - na przyszłość jak znalazł.

Andrzej Wendrychowicz napisał:

Jestem inżynierem samochodowym, tłumaczem książek motoryzacyjnych, a jednak samochód oddaję do przeglądu do warsztatu.
Jestem inicjatorem i koordynatorem projektu etykawszkole.pl  a jednak wolę, aby moje wnuki pobierały lekcje etyki w szkole.
Gratuluję odwagi tym, którzy uważają, że lepiej nauczą własne dzieci, niż to zrobią w szkole. Ale, czy to aby na pewno odwaga?

Andrzej w obecnym momencie rozwoju etyki, gdy nawet nie do końca wiadomo jaki jest jej program już nie wspominając o odpowiednio przeszkolonych nauczycielach nie widzę innej możliwości.

Czy oddałbyś swój samochód do naprawy do garażu (dumnie nazywanego przez właściciela warsztatem) jedynego w okolicy, ale którego właściciel w sumie naprawił jeden samochód (i tak nie wiadomo czy w ogóle miał jakąś awarię).
Co gorsze sposoby stosowane przez tego mechanika (przecinak i młotek) mogą trwale uszkodzić Twój samochód.

Lekcje religii są całkowicie niegroźne - przypominają zaklinanie samochodu przez czarownika. Samochodowi nie powinny, ani zaszkodzić, ani pomóc., a co więcej i ja i moje dzieci będziemy mieli z tego najprawdopodobniej sporo zabawy

Pozdrawiam
Jarek